Kandidaat gemeenteraadsverkiezingen nummer 17

Peter Kiela

Peter Kiela

Over Peter Kiela

Peter Kiela, kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen (nummer 17) stelt zich in het onderstaande artikel voor. Peter stelt dat de PvdA op een kruispunt staat. Hieronder lees je waarom hij dat vindt. 

Peter Kiela: Veel mensen hoor ik vragen wat de waarde van de PvdA nog is? Die partij hoort immers bij de gevestigde orde en heeft ook regelmatig deelgenomen aan kabinetten, colleges van B&W en Gedeputeerde Staten. Verder is de PvdA vaak deel van andere bestuurlijke entiteiten. Wij worden dus gewantrouwd. Voornaamste bron van dat wantrouwen is toch de deelname aan het kabinet Rutte III. Toen is de herkenbaarheid van de PvdA als sociale partij en als sociaal-democratische partij buiten beeld geraakt.

Toenemende onvrede, herstellen van vertrouwen

Voeg hier aan toe de nog steeds toenemende onvrede, die zich ook uit in het ontstaan van antidemocratische partijen en verdere versplintering in de samenleving. Er ligt dan een grote taak voor ons om vertrouwen te herstellen en versplintering tegen te gaan. Daarbij moeten we een goede analyse van de samenleving maken. Vanuit onze wereldvisie waarin solidariteit centraal staat is er sinds de jaren 60 toen het individu meer voorop kwam te staan heel veel veranderd. Immers de eigen belangen zijn de boventoon in de samenleving. Je merkt het ook in de communicatie, bijvoorbeeld. “ De overheid is niet van ons allemaal, maar is onze vijand geworden.”

Solidariteit is de sleutel

Hoe gaan we dat doen? We moeten vooral duidelijk gaan maken waar de PvdA ideologisch voor staat. Dat is voor de onderlinge solidariteit, maar ook voor een gelijke verdeling van inkomens en macht. Ook voor een fatsoenlijke verzorgingsstaat. We moeten kiezen en we zijn niet persé alleen maar een bestuurderspartij, maar vooral ook ideologisch gedreven en schamen ons niet daarvoor.

We zijn ook voor internationale solidariteit. De tegenstellingen tussen arm en rijk in de wereld groeien, vooral bij deze coronapandemie zien we het. Er worden maar weinig handen uitgestrekt naar de landen in Afrika of Azië. Wij zijn aan de derde prik toe en zij zijn meestal nog niet eens bij de eerste prik.

We moeten ook de hand uitstrekken naar de jongeren. De nieuwe generatie wordt vermoedelijk de eerste generatie die het minder krijgt dan voorgaande generaties. Zij moeten gaan dealen met de klimaatcrisis, de energiecrisis, het behouden van de verzorgingsstaat en de toenemende druk om voor ouderen te zorgen. Daarvoor is elan en een ideologisch drive nodig.

Kortom laten wij proberen om de ideologische veren, die we in de jaren 90 hebben afgeschud weer op moderne leest te herstellen. Zo worden we weer een herkenbare partij, die zich op mensgericht beleid onderscheidt van andere partijen en niet alleen maar als bestuurderspartij kan worden gekwalificeerd.

Peter Kiela